torang5

‌

‌اربعـــــین آمـــد و دل، راهِ حــــرم می‌خواهد؛
چشمِ گریان، نفســـی با دمِ غم می‌خواهد؛

تا قیامت علمِ ســـــرخِ تو برافــــراشته است؛
هـــــر دل آزاده، پنــــاهِ کــــرمت می‌خــــــواهد؛

السلام ای شهِ خــــــون، ای گـــــلِ باغِ خــــدا؛
دلِ مــا، تا به ابد از لطفِ تو دم می‌خواهد.

🏴 فــــــرا رســــــیدن اربــعــــــین حـســــــینی
بر شیعیان و آزادگــــان جهــــــان تسلیت باد.‌

‌

‌‌‌

🎙روایت شهید صیاد شیرازی، فرمانده عملیات مرصاد از روز عملیات

منافقین می‌خواستند به‌طرف کرمانشاه بیایند؛ اما مردم از اسلام‌آباد تا کرمانشاه با هر وسیله‌ای که داشتند، از تراکتور و ماشین، آمده بودند در جاده و راه را بند آورده بودند. اولین کسی که جلوی اینها را گرفت، خود مردم بودند.

ساعت ۵ صبح رفتیم. همۀ خلبان‌ها در پناهگاه آماده بودند. توجیهشان کردم که اوضاع در چه مرحله‌ای هست. دوتا هلی‌کوپتر کبری و یک هلی‌کوپتر ۲۱۴ آماده شدند که با من برای شناسایی برویم و بعد بقیه بیایند. این دوتا کبری را داشتیم؛ خودمان توی هلی‌کوپتر ۲۱۴ جلو نشستیم. گفتم: همین‌جور سرپائین برو جلو ببینیم، این منافقین کجایند. همین‌طور از روی جاده می‌رفتیم، نگاه می‌کردیم، مردم سرگردان را می‌دیدیم. ۲۵ کیلومتر که گذشتیم، رسیدیم به گردنۀ «چهارزبر» که الان، اسمش را گذاشته‌اند «گردنۀ مرصاد».

یک‌دفعه نگاه کردم، مقابل آن‌ور خاکریز، پشت سر هم تانک، خودرو و نفربر همین‌جور چسبیده و همه معلوم بود مربوط به منافقین است و فشار می‌آورند تا از این خاکریز رد بشوند. به خلبان‌ها گفتم: دور بزنید وگرنه ما را می‌زنند. به اینها گفتم: بروید از توی دشت. یعنی از بغل برویم؛ رفتیم از توی دشت از بغل، معلوم شد که حدود ۳ تا ۴ کیلومتر طول این ستون است. من کلاه گوشی داشتم. می‌توانستم صحبت کنم. به خلبان گفتم: اینها را می‌بینید؟ اینها دشمن‌اند، بروید شروع کنید به زدن تا بقیه هم برسند. خلبان‌های دو تا کبری‌ها رفتند به طرف ستون، دیدم هردوی‌شان برگشتند. من یک‌دفعه دادوبیدادم بلند شد، گفتم: چرا برگشتید؟ گفت: بابا! ما رفتیم جلو، دیدیم اینها هم خودی‌اند. چی‌چی بزنیم اینها رو؟!

خوب اینها ایرانی بودند دیگر. مشخص بود که ظاهراً مثل خودی‌ها بودند و من هرچه سعی داشتم به آنها بفهمانم که بابا! اینها منافق‌اند، گفتند: نه بابا! خودی را بزنیم؟ برای ما مسئله دارد؛ فردا دادگاه انقلاب، فلان. آخر عصبانی شدم، گفتم بنشین زمین. او هم نشست زمین. دیدیم حدوداً ۵۰۰ متری ستون زرهی نشسته‌ایم و ما هم پیاده شدیم و من هم به‌خاطر اینکه درجه‌هایم مشخص نشود، از این بادگیرها پوشیده بودم، کلاهم را هم انداخته بودم توی هلی‌کوپتر. عصبانی بودم، ناراحت که چه‌جوری به اینها بفهمانم که این دشمن است! گفتم: بابا! من با این درجه‌ام مسئولم؛ آمدم که تو راحت بزنی؛ مسئولیت با منه. گفت: به خدا من می‌ترسم؛ من اگر بزنم، اینها خودی‌اند، ما را می‌برند دادگاه انقلاب.

حالا کار خدا را ببینید! منافقین مثل اینکه متوجه بودند که ما داریم بحث می‌کنیم راجع به اینکه می‌خواهیم بزنیم آنها را. منافقین سر لولۀ توپ را به‌طرف ما نشانه گرفتند. اینها مثل اینکه وارد هم نبودند، زدند. گلوله، ۵۰ متری ما که به زمین خورد، من خوش‌حال شدم، چون دلیلی آمد که اینها خودی نیستند. گفتم: دیدی خودی‌ها را؟ اینها بچۀ کرمانشاه بودند، با لهجۀ کرمانشاهی گفتند: به علی قسم الان حسابش را می‌رسیم! سوار هلی‌کوپتر شدند و رفتند.

اولین راکتی که زد، کار خدا بود، اولین راکت خورد به ماشین مهماتشان، خود ماشین منفجر شد. بعد هم این گلوله‌ها که داخل بود، مثل آتش‌فشان می‌رفت بالا. بعد هم اینها را هرچه می‌زدند، از این‌طرف، جایشان سبز می‌شدند، باز می‌آمدند.

بعد از ۲۴ ساعت با لطف خداوند، اینان چه عذابی دیدند.

بعضی از آنها فراری می‌شدند توی این شیارهای ارتفاعات، که شیارها بسته بود، راه نداشت؛ هرچه انتظار می‌کشیدیم، نمی‌آمدند. می‌رفتیم دنبال آنها، می‌دیدیم مرده‌اند. اینها همه سیانور خوردند، خودشان را کشتند. توی اینها، دخترها مثلاً فرماندهی می‌کردند. از بی‌سیم‌ها شنیده می‌شد: زری، زری! من به‌گوشم. التماس، درخواست، چه بکنند؟ اوضاع برای آن‌ها خراب بود.

به‌هرحال خداوند متعال در آخر این روز جنگ یا عملیات «مرصاد» به آن آیۀ شریفه، عمل کرد که خداوند در آیۀ شریفه می‌فرماید: «با اینها بجنگید، من اینها را به دست شما عذاب می‌کنم و دل‌های مؤمن را شفا می‌دهم و به شما پیروزی می‌دهم»، و نقطۀ آخر جنگ با پیروزی تمام شد که کثیف‌ترین و خبیث‌ترین دشمنان ما (منافقین) در اینجا به درک واصل شدند و پیروزی نهایی ما، یک پیروزی عظیمی بود.

📚رمز عبور، ج۱، ص۱۱۳.

🗓 ۵ مرداد ۱۳۶۷، عملیات پیروزمندانۀ مرصاد بر ضد منافقان

#مرصاد

#شهید_صیاد

#عملیات_افتخارآمیز

کاهش نرخ فرزندآوری در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های اجتماعی و فرهنگی کشور تبدیل شده است. پیامدهای این مسئله تنها به کاهش تعداد موالید محدود نمی‌شود، بلکه در بلندمدت می‌تواند ساختار جمعیتی، توان اقتصادی، نیروی انسانی و حتی امنیت ملی را تحت تأثیر قرار دهد. از همین رو، مسئله جمعیت و فرزندآوری در سال‌های اخیر به یکی از موضوعات مورد توجه اندیشمندان، سیاست‌گذاران و نهادهای فرهنگی تبدیل شده است. با وجود تصویب قوانین حمایتی و ارائه مشوق‌های اقتصادی، تجربه نشان می‌دهد که حل این مسئله صرفاً با ابزارهای اقتصادی امکان‌پذیر نیست؛ زیرا تصمیم افراد برای فرزندآوری، بیش از آنکه متأثر از یک عامل اقتصادی باشد، از مجموعه‌ای از باورها، نگرش‌ها، ارزش‌ها و الگوهای فرهنگی تأثیر می‌پذیرد. به همین دلیل، فرهنگ‌سازی و اصلاح نگرش عمومی نسبت به خانواده و فرزندآوری، ضرورتی انکارناپذیر است.

در نگاه اسلام، فرزند تنها یک پدیده زیستی یا امری شخصی نیست، بلکه نعمتی الهی و سرمایه‌ای برای خانواده و جامعه به شمار می‌رود. قرآن کریم بارها از فرزندان به عنوان موهبت الهی یاد کرده و در برابر نگرانی‌های معیشتی، انسان را به توکل و امید دعوت می‌کند: «وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ» (اسراء: ۳۱). همچنین پیامبر اکرم(ص) مسلمانان را به افزایش نسل تشویق کرده و فرموده‌اند: «تَنَاكَحُوا تَكَاثَرُوا فَإِنِّي أُبَاهِي بِكُمُ الْأُمَمَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ».(۱) این آموزه‌ها نشان می‌دهد که از منظر اسلام، فرزندآوری تنها یک انتخاب فردی نیست، بلکه دارای ابعاد اجتماعی و تمدنی نیز هست و به پویایی جامعه اسلامی و استمرار نسل مؤمنان کمک می‌کند.

با این حال، در دهه‌های اخیر بخشی از جامعه با نگرش‌های متفاوتی نسبت به فرزندآوری مواجه شده است. گسترش فردگرایی، افزایش نگرانی‌های اقتصادی، تغییر سبک زندگی و تأثیرپذیری از الگوهای رسانه‌ای، موجب شده است که برخی از زوج‌های جوان، فرزند را مانعی برای پیشرفت، رفاه یا آزادی فردی تلقی کنند. این در حالی است که بسیاری از این نگرش‌ها ریشه در بازنمایی‌های فرهنگی و رسانه‌ای دارد. بنابراین، اصلاح این نگرش‌ها پیش از آنکه نیازمند سیاست‌های اقتصادی باشد، نیازمند فعالیت‌های فرهنگی و تبلیغی عمیق است.

در این میان، حوزه‌های علمیه به عنوان یکی از مهم‌ترین نهادهای دینی و فرهنگی جامعه، از ظرفیت قابل توجهی برای فرهنگ‌سازی برخوردارند. رسالت حوزه تنها آموزش احکام و تربیت طلاب نیست، بلکه هدایت فکری و پاسخ‌گویی به مسائل اجتماعی نیز از وظایف اصلی آن به شمار می‌رود. مسئله فرزندآوری نیز یکی از همین مسائل اجتماعی است که نیازمند تبیین، اقناع و اصلاح نگرش عمومی است. حوزه‌های علمیه به دلیل برخورداری از سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی می‌توانند در این زمینه نقشی مؤثر ایفا کنند و با ارائه تصویری صحیح از خانواده و فرزند، به تقویت فرهنگ فرزندآوری کمک نمایند.

یکی از مهم‌ترین ابزارهای حوزه در این مسیر، منبر است. منبر در طول تاریخ اسلام، صرفاً محلی برای بیان احکام و مواعظ نبوده، بلکه رسانه‌ای تأثیرگذار برای هدایت اجتماعی و فرهنگی مردم به شمار آمده است. ویژگی ممتاز منبر، ارتباط مستقیم و چهره‌به‌چهره با مخاطب است. در این شیوه ارتباطی، مبلغ می‌تواند علاوه بر انتقال پیام، به پرسش‌ها و دغدغه‌های مخاطبان نیز پاسخ دهد و از طریق ارتباط عاطفی، بر نگرش آنان اثر بگذارد. موضوع فرزندآوری نیز از جمله موضوعاتی است که نیازمند چنین ارتباطی است؛ زیرا بسیاری از نگرانی‌ها و تردیدهای مردم در این زمینه، تنها با گفت‌وگو، اقناع و پاسخ‌گویی برطرف می‌شود.

با وجود این، منبر محدودیت‌هایی نیز دارد. مخاطبان آن معمولاً به افراد حاضر در یک مجلس محدود می‌شوند و بسیاری از جوانان امروز ارتباط مستمر با محافل سنتی ندارند. همچنین وابستگی منبر به زمان و مکان، دامنه اثرگذاری آن را محدود می‌کند. به همین دلیل، استفاده از منبر به تنهایی نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای تبلیغی جامعه معاصر باشد.

در مقابل، رسانه‌های نوین و شبکه‌های اجتماعی به یکی از مهم‌ترین عوامل شکل‌دهنده افکار عمومی تبدیل شده‌اند. امروزه بخش بزرگی از سبک زندگی، ارزش‌ها و نگرش‌های نسل جوان در بستر فضای مجازی شکل می‌گیرد. این فضا از یک سو می‌تواند زمینه ترویج نگرش‌های نادرست درباره خانواده و فرزندآوری را فراهم کند و از سوی دیگر، ظرفیت بسیار مهمی برای آگاهی‌بخشی و فرهنگ‌سازی در اختیار نهادهای دینی قرار می‌دهد.

رسانه‌های نوین این امکان را فراهم می‌کنند که پیام‌های مرتبط با خانواده و فرزندآوری در قالب‌های متنوعی همچون کلیپ‌های کوتاه، پادکست‌ها، اینفوگرافیک‌ها و برنامه‌های تعاملی به مخاطبان عرضه شود. همچنین این رسانه‌ها محدودیت‌های زمانی و مکانی را از میان برداشته و امکان ارتباط با گروه‌های مختلف، به‌ویژه نسل جوان، را فراهم ساخته‌اند. به همین دلیل، حضور فعال و هدفمند مبلغان در فضای مجازی دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی ناشی از تحولات ارتباطی عصر حاضر است.

البته حضور در فضای مجازی بدون شناخت صحیح این فضا نمی‌تواند اثربخش باشد. یکی از مهم‌ترین نیازهای امروز حوزه‌های علمیه، تقویت سواد رسانه‌ای طلاب و مبلغان است. مبلغ دینی باید با شیوه تولید محتوا، زبان مخاطب، الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی و روش‌های اقناع در فضای مجازی آشنا باشد. بدون چنین شناختی، حضور در رسانه‌های نوین ممکن است به فعالیتی کم‌اثر و حتی آسیب‌زا تبدیل شود. ازاین‌رو، آموزش سواد رسانه‌ای باید به یکی از اولویت‌های آموزشی حوزه‌های علمیه تبدیل شود.

در کنار آن، تولید محتوای علمی و اقناعی درباره فرزندآوری نیز اهمیت فراوانی دارد. بسیاری از جوانان درباره مسائل جمعیتی، اقتصادی و تربیتی دارای پرسش‌ها و ابهاماتی هستند که نمی‌توان تنها با توصیه‌های کلی به آن‌ها پاسخ داد. بهره‌گیری از زبان متناسب با نسل جوان، پاسخ‌گویی فعال به شبهات، استفاده از تجربه‌های موفق خانواده‌ها و همکاری با متخصصان حوزه خانواده و جمعیت، می‌تواند اثربخشی تبلیغ دینی را در این زمینه افزایش دهد.

واقعیت آن است که نه منبر به تنهایی کافی است و نه رسانه‌های نوین می‌توانند جایگزین کامل ارتباط انسانی و عاطفی شوند. منبر، اعتماد و عمق ارتباط را فراهم می‌کند و رسانه‌های نوین، گستره و استمرار پیام را افزایش می‌دهند. ازاین‌رو، راهکار مؤثر در ترویج فرهنگ فرزندآوری، هم‌افزایی این دو ظرفیت است. پیامی که در منبر مطرح می‌شود، می‌تواند در فضای مجازی بازنشر و تکمیل گردد و محتوای فضای مجازی نیز می‌تواند زمینه ارتباط عمیق‌تر مخاطب با نهادهای دینی را فراهم سازد.

اگر مسئله جمعیت را مسئله‌ای مربوط به آینده و هویت جامعه بدانیم، فرهنگ‌سازی در این زمینه نیز رسالتی مهم و ماندگار خواهد بود. حوزه‌های علمیه با بهره‌گیری از ظرفیت منبر، حضور هوشمندانه در رسانه‌های نوین، تربیت مبلغان آشنا با مسائل جمعیتی و تقویت سواد رسانه‌ای، می‌توانند نقش مهمی در اصلاح نگرش جامعه نسبت به خانواده و فرزندآوری ایفا کنند. آینده جمعیتی کشور بیش از آنکه به آمار و ارقام وابسته باشد، به موفقیت ما در ساختن یک فرهنگ امیدوار، خانواده‌محور و فرزنددوست وابسته است.

ـــــــــــــــــــــــــــ

(۱) مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج ۱۰۰، بیروت: دار إحیاء التراث العربی، ص ۲۲۰.

#تبلیغ_و_فرزند‌آوری 

✍️ رستا

در قاموس اندیشه رهبر شهید انقلاب، حضرت آیت‌الله‌العظمی سید علی خامنه‌ای، ایران‌دوستی هرگز به شعارهای زودگذر و احساسات سطحی محدود نمی‌شود. این عشق، تلفیقی استوار از «حب الوطن من الایمان» در معنای متعالی دینی و «غیرت ملی» برخاسته از تمدنی ریشه‌دار است. نگاه ایشان به ایران، نگاه به یک سرزمینِ مقدس و بسترِ تاریخیِ ایمان و مجاهدت است؛ میهنی که جانِ آن، اسلام و ارزش‌های الهی است.

یکی از پایه‌های اصلی ایران‌دوستی در منظومه فکری ایشان، باور راسخ به عظمتِ تمدنی ایران است. رهبر شهید با نفی القائاتِ تحقیرآمیزِ دشمنان که همواره به دنبال تزریق روحیه خودباختگی به ملت بوده‌اند، در بیانات خود در تاریخ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۷ با صراحت فرمودند: «ملت ایران، ملتی بزرگ است. ایران کشوری قوی و پهناور است. ایران دارای تمدنی باستانی است. ثروت فرهنگی و تمدنی ما صدها برابر بیشتر از آمریکا و امثال آن است.» این کلام، تنها یک تشویقِ زبانی نبود، بلکه بازتابی از یک خودآگاهی تاریخی است که ایشان به‌عنوان پرچمدار انقلاب، سال‌ها در پی دمیدن آن در جانِ نسل جوان بودند.

در تکمیل همین مسیر، ایشان همواره بر مقابله با تحریفِ تاریخ تأکید داشتند. رهبر شهید در همان سخنرانی ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۷ با نقل خاطره‌ای از یک سفرِ تاریخی، پرده از شیوه‌های کهنِ استعماری برداشتند. ایشان نقل کردند که چگونه در برخی مراکزِ گردشگری غربی، سعی می‌کنند با نشان دادن یک فضای خالی، به توریست‌ها القا کنند که ایرانیان در آن نقطه شکست خورده‌اند. ایشان با نگاهی هوشمندانه و پاسخی عزتمندانه فرمودند: «خوب، اینجا نزدیکی کازرون مجسمه والرین است، امپراتور روم، که زانو زده در مقابل پادشاه ایران. خیلی خوب، اینجا را بروید نشان بدهید؛ این به آن در!» این تقابلِ هوشمندانه، نشان می‌دهد که ایران‌دوستی در مکتب ایشان، یعنی مرعوبِ روایت‌های ساختگی دشمن نشدن و با افتخار، «تصویرِ فتح» را جایگزین «روایتِ حقارت» کردن.

بی‌شک برجسته‌ترین سندِ این ایران‌دوستیِ دینی، کنشِ ایشان در مراسم سوگواری محرم ۱۴۰۴ بود. پس از آن روزهای سخت و درگیر شدن با دشمنِ صهیونیستی، رهبر شهید در اولین حضور عمومی خود، در اقدامی که در تاریخِ آیین‌های عزاداری بی‌سابقه بود، شعر «ای ایران» را زمزمه کردند. این اقدام، نه یک کنشِ نمادین، بلکه فرماندهیِ فرهنگی برای شکستنِ مرزهای ساختگی میان «دینداری» و «وطن‌پرستی» بود. در آن لحظات، نوای «ای ایران» از حنجره‌ای برمی‌خاست که خود نمادِ عزتِ اسلامی بود و نتیجه‌اش تصویری ماندگار شد. عزادارانی که با پرچم‌های سیاه عزای حسینی، یک‌دست پرچم سه رنگ ایران را به اهتزاز درآوردند.

اما اگر بخواهیم به حقیقتِ غاییِ این اندیشه دست یابیم، باید از مرزهای گفتار گذشت و به ساحتِ شهادت وارد شد. ایران‌دوستیِ رهبر شهید، از مرحله‌ی «تبیینِ تمدن» به مرحله‌ی «پاسداری از مرزها» رسید و در نهایت، در سوگِ شهادت، به «فداییِ جان برای میهن» بدل شد. ایشان که عمر خود را در میانه راهِ خدمت به دین و ملت سپری کرده بودند، در نهایت با جان‌بازی و شهادت، ثابت کردند که عشق به ایران، نه یک نظریه‌ی انتزاعی، بلکه یک حقیقتِ خونین است.

شهادتِ ایشان، در واقع، والاترین استدلالِ عملی در برابر تمامِ مدعیانِ ملی‌گراییِ پوچ و ناسیونالیسمِ بی‌ریشه بود. ایشان نشان دادند که کسی که برای اسلام می‌جنگد، برای ایران نیز جان می‌دهد؛ و کسی که از مرزهای دین دفاع می‌کند، با خون خود، مرزهای میهن را هم پاس می‌دارد. جان‌بازیِ ایشان در مسیرِ حفظِ اقتدارِ ملی و صیانت از حریمِ اسلام، نشان داد که «وطن» برای یک رهبرِ مجاهد، نه یک جغرافیا، که یک «امانتِ الهی» است که باید با جان فدا کرد.

در نهایت، سیره و شهادتِ رهبر شهید، پیوندی ناگسستنی میانِ «خاک» و «آسمان» ایجاد کرد. ایشان نشان دادند که برای سرافرازیِ این خاکِ مقدس، باید هم‌زمان در راهِ آزادی و سربلندیِ ایران و اعتلای نامِ اسلام جان‌فشانی کرد. این است تصویری از یک مکتبِ کامل که در آن، تاریخ و تمدن، ایمان و غیرت، و خاک و روحِ ملت، در هم تنیده شده و با خونِ شهید، چراغی برای آینده‌ی پرشکوهِ ایران روشن شده است.

#یادداشت
✍ رستا

درسایه‌سارقرآن واهل‌بیت(ع)

درس‌هایی برای قلب‌های مشتاق

ــــــــ༻⃘⃕࿇﷽┅

🥀🕊🕊

🕊

🚩یا لثارات الحسین

🏴امروز،روز وداع باامام شهیدمان است 

🏴روزوداع باکسی که تجسم غیرت،ایمان،شجاعت ووفاداربه راه خدابود

🏴وداع باکسی که دشمن،تاب بودنش رانداشت وعظمت حضورش را فهمیده بود

🏴کسی که باتمام وجوددرمیدان ایستادوتاآخرین قطره خون،پای اسلام وکشورش ماند

🏴بارهبری که دشمن کینه‌توز،او و خانواده‌اش رادرماه رمضان بالب تشنه به شهادت رساند

🚩🇮🇷و ایران بوی کربلا گرفت

وجبهه باطل نشان دادکه بااهل ایمان وباپرچمداران توحیدومقاومت،همان می‌کندکه بااولیاءخداکرد

🚩شهادت،پایان راه نیست آغاز تکثیرتفکرامام شهید وخیزش امت هاست

👈نورامام شهید، خاموش نمی‌شود

     👈خونش فریادمی‌شود

       👈تفکرش مکتب می‌شود

    👈انقلاب رابه قله میرساند

👈وازاین پیکربه خون نشسته،یک ملتِ بیدارمی‌سازد

❌دشمن خیال کرده باتروروخون‌ریزی می‌تواندحرکت جبهه مقاومت رامتوقف کندغافل ازآنکه هر شهیدصدهامردمیدان می‌سازدودل هارابیدارمی‌کند🥀

       ✊امروزبایدبرخاست 

🚩برای خونخواهی امام شهیدباعزم راسخ،بابصیرت،باپشتیبانی ازولایت ورهبری.

دشمن بداند🔻

 🇮🇷پرچم مقاومت برزمین نمی‌ماندو باریختن خون مردان خدااراده مارابرای ادامه این راه قوی ترمی‌کند

🥀امروزروزاشک است،امااشکی آمیخته بابیعت وانتقام از دشمن

🥀روزداغ است،اماداغی آمیخته با بصیرت

🥀روزوداع است،اما وداعی که ازدل آن،قیامِ دوباره یک ملت شکل می‌ گیرد

امروز🔻

✋بیعت میکنیم بارهبرعزیزانقلاب حضرت آیة الله سیدمجتبی خامنه ای 

✋وپای این مکتب وتاآخردرجبهه حق،درکنارولایت خواهیم ایستاد

    🔸دکتـر مهدی شیـرعلـی